Boek
Nederlands

Verborgen tuinen : gedichten

Anneke Brassinga (auteur)
+1
Verborgen tuinen : gedichten
×
Verborgen tuinen : gedichten Verborgen tuinen : gedichten

Verborgen tuinen : gedichten

Gedichten over het leven in al zijn facetten, natuur, muziek en filosofie.
Extra onderwerp
Berlijn, Tuinen
Titel
Verborgen tuinen : gedichten
Auteur
Anneke Brassinga
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2019 | Andere uitgaves
98 p. : ill.
Aantekening
Bevat cycli: Berlijn, 2014 ; Verborgen tuinen ; Mogen blijven zijn ; Duet met Piet Gerbrandy
ISBN
9789403136301 (paperback)

Besprekingen

De elfde gedichtenbundel van de in 1948 te Schaarsbergen geboren auteur. Ze ontving in 2008 de Constantijn Huygens-prijs en in 2015 de P.C. Hooftprijs voor haar poëtisch oeuvre. Net als in de vorige bundels speelt ze ook hier met woorden en zinscontructies, zoals in het gedicht 'Onvindbare tuin in de Schaarse Bergen', dat verwijst naar haar geboorteplaats. Thema's zijn: het leven in alle facetten, natuur, muziek (onder anderen van Rachmaninov) en filosofie (Boëthius). Bevat ook vertalingen van dichtregels van Oswald Egger en Walt Whitman. In de aantekeningen wordt verantwoording afgelegd van in opdracht geschreven gedichten en gedichten die eerder zijn gepubliceerd. Ook van invloeden, citaten en sporen uit het werk van anderen. Geen gemakkelijke poëzie, maar zeker aan te bevelen voor de (literaire) poëzieliefhebber. De auteur is één van de belangrijkste huidige dichters.

Het leven en alles wat daarbij hoort

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

De muziek zette ik even uit, anders kon ik de poëzie niet horen. Was dat niet vreemd? Ik zat toch gewoon te lezen?

Jawel, maar de bundel die ik in mijn handen had, was net zoveel taal als muziek, en al die woorden en klanken hadden ruimte nodig, daar kon niet ook nog eens een radio bij. Deze regels bijvoorbeeld, vroegen net zo goed om mijn oog, als om mijn oor. "Nog tweedgroen, discreet lispelend, staan ze pal achter Ting-Jie, / Miss Ginkgo, die rijk en sierlijk boven het gepeupel uit / gouden fanfare zou zijn als kleur klinken kon."

Bomen zijn het die daar staan te lispelen, in een van de vele tuinen die Anneke Brassinga schiep in haar nieuwe bundel 'Verborgen tuinen'. Hoe ze het doet, dat scheppen, weet de dichter misschien zelf ook niet precies. "Scheppen hult zich in roes / van klaarte; geen mens die het navertellen kan."

Maar wat er vervolgens op papier staat vraagt misschien wel om totale overgave van de lezer. Omdat het zó allesomvattend is. …Lees verder

Over Anneke Brassinga

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Oskardebot

Anneke Brassinga (Schaarsbergen, 20 augustus 1948) is een Nederlandse dichteres, prozaïst, essayist en literair vertaler. De belangrijkste prijzen die haar ten deel vielen zijn de Martinus Nijhoff Vertaalprijs die ze niet wilde accepteren (1978), de Constantijn Huygens-prijs (2008) en de P.C. Hooft-prijs (2015), voor haar poëtisch oeuvre van vijfhonderd bladzijden.

De kern van Brassinga's werk bestaat volgens criticus Piet Gerbrandy uit '[v]echtlust, geestige dwarsheid en grondeloze melancholie'. Zij raakt in haar poëzie, aldus de typering van criticus Paul Demets, 'allerlei onheil aan dat met de vergankelijkheid gemoeid is, maar bij haar krijgt dat een soort dragelijke lichtheid.' Brassinga wordt meestal gezien als postmodernist, maar koestert zelf bezwaren tegen de vrijblijvendheid die deze rubricering volgens haar aankleeft en rekent zich eerder tot de surrealisten.

In 1975 verscheen Brassinga's eerste vertaling (van George Orwell), in 1987 haar eerste poëzie…Lees verder op Wikipedia