In retrospectief vertelde rauw-experimentele roman met autobiografische elementen van de Engelse schrijfster (Shortlist Dylan Thomas Prize 2016 voor haar debuut Pond) waarin een naamloze vertelster verhaalt over hoe ze een schrijfster werd via enkele bepalende momenten in haar leven. Dit via vroege romantische fantasieën via de vele boeken die haar beïnvloed hebben tot en met traumatische ervaringen en haar persoonlijke strijd voor vrijheid in een harde, patriarchale maatschappij vol klassentegenstellingen. Het is een boek voor de avontuurlijke, belezen lezer, gezien de meanderende stroom korte zinnen met weinig interpunctie, wisselende persoonsvormen, veel herhaling en met een zichzelf steeds weer geruststellend toesprekende vertelster (‘Yes. Yes. Yes we did’). Ze verwacht vergeefs dat het lezen, naast een vlucht voor de harde realiteit, haar zal helpen wegwijs in het leven te worden. Heerlijk zijn haar detailrijke observaties van alledag, haar eigenzinnige literaire analyses en voorkeuren (zoals pro-Anaïs Nin en tegen Henry Miller) en haar eerste nogal gothic getinte penvruchten.