Honingbijen krijgen op dit moment veel aandacht in de media. Dat zou ook moeten gelden voor hommels. Allerlei bezwaren (bestrijdingsmiddelen, biotoopverarming) gelden namelijk daarvoor ook. De auteur, een gedreven hommelonderzoeker, laat dat op verschillende manieren zien. Het gaat in veel gevallen om resultaten van onderzoeken die hij samen met medewerkers in en vanuit Engeland heeft uitgevoerd. Maar algemene gegevens gelden ook voor Nederland. En dan komt de realiteit ineens heel dichtbij. Want bijvoorbeeld hommels, als bestuivers die daarmee een economische factor vormen, zijn heel belangrijk. Als dan blijkt dat deze groep sterk in aantallen achteruitgaat en er soorten verdwenen zijn, dan moet het alarm afgaan. En dan is het verblijdend, dat dank zij de Bumlebee Conservation Trust met gerichte projecten de lokale achteruitgang kon worden stopgezet. Het boek is door de schrijftrant geen dorre wetenschappelijke opsomming. Heel aansprekend: bijvoorbeeld waarom een hommel geen twee keer dezelfde bloem bezoekt. Of de onderzoeksproblematiek. Geen illustraties. Zeer lezenswaard. Verhelderend voor overheid, gemeentes en werkgroepen.