Wie de klassieke indeling waarneemt: pro- en epiloog, moeder en kind, seks en werk, liefde en brood vermoedt nog niet dat Delphines bundel past in de Belgisch-surrealistische traditie van Delvaux en Magritte. Ze is echter veel baloriger, gooit allerlei woord- en zinspelingen in het spel, goochelt met Vlaamse woorden en perfect-Nederlandse zinnen, trekt allerlei rare bipolaire figuren haar wereld in, is behoorlijk zelfdestructief, inclusief keiharde seks. Toch is dichteres Delphine geen mal mens. Ze wordt serieus verliefd op een 'oude kruisboogschutter', haar muze en in alles haar tegendeel. Bij hem vindt ze veiligheid en rust in hoofd en lijf en durft ze (in taal) volledig los te gaan via verzinsels en gekke combinaties. Wie van 'nonsenspoëzie' houdt, maar er tevens oog voor heeft hoe fobieën een mens kunnen ontregelen en beschadigen, moet Delphine Lecompte lezen.