Tweede bundel van een veelbelovende dichter. Perquin (1980) maakt onderdeel uit van de brede golf hedendaagse poëzie waarin het levensgevoel van de vervreemding centraal staat. Haar uitgangspunt daarbij is de ontdekking van de kracht van de gewoonte in het dagelijks leven. Die ongebruikelijke keuze daarvoor leidt vervolgens tot een zelfvervreemding die wat vast lijkt te staan in beweging brengt. Krachtens de titel spreekt zij ''namens de ander'', die ander is wel zeer verwant: ''zoals je jezelf'' vreemd bent of wilt zijn ''zo is de ander''. Perquin schrijft een zeer precieze anekdotische poëzie waarin soms de verhaallijn, soms een weinig uit het evenwicht gebrachte grammatica de lezer bevreemdt. Het is de beheersing van dat weinige gecombineerd met de zorgvuldige woordkeus die de bijzonderheid van haar poëzie uitmaakt. Zij heeft met deze tweede bundel een zelfbewust vervolg gegeven aan haar onevenwichtige debuut Servetten halfstok (2007). Zij werd daarvoor bekroond met de Van der Hoogtprijs 2009.