Wie dit boek aanschaft omdat hij interesse heeft in de boeiende gebeurtenissen van het jaar 1968 staat een zware teleurstelling te wachten. Met geschiedschrijving heeft dit boek nl. niks te maken. De auteurs Gust De Meyer, Wim Schamp en Frank Thevissen zijn actief in de communicatiesector, en er ligt hen een en ander op de lever. De Meyer, hoogleraar aan de KU Leuven, schreef het eerste deel en nam daarmee meteen meer dan de helft van het boek voor zijn rekening. Zijn hoofdpunt is dat de media en de politiek dringend het representatiedenken moeten loslaten. De politiek correcte meute (en dit is dan de link met 1968) vindt nl. dat vrouwen, allochtonen, gehandicapten voldoende representatief moeten voorkomen in de media en op kieslijsten. Volgens De Meyer zorgt dit voor een grove vertekening van de realiteit. Frank Thevissen, docent aan de VUB, hekelt in een tweede deel de zogezegde realisatie van de modelstaat. Wat Steve Stevaert, Guy Verhofstadt, Noël Slangen of Frank Vandenbroucke ook mogen beweren, de modelstaat is een illusie die wordt opgedrongen via politiek, reclamestrategieën, media en onderwijs. Wie kritiek heeft, wordt al snel verdacht gemaakt, want hij is racist of verzuurd. Op die manier maken de erfgenamen van 1968 iedereen monddood die niet in hun plaatje past. In het derde deel, dat amper 35 pagina's lang is, houdt Wim Schamp, hoofd van zijn eigen reclamebureau, een pleidooi voor een nieuw kiessysteem. De vernieuwingen die paars doorvoerde (de grotere kieskringen, de opvolgers) zijn vooral het centraal partijapparaat en de media ten goede gekomen. Schamp pleit voor meer en kleinere kieskringen. Dit moet de band met de burger weer aanhalen en de verkozen politici voor hun verantwoordelijkheid stellen.

Tussendoor wordt over zowat alle vraagstukken die er in onze huidige samenleving leven een uitgesproken mening geformuleerd: de verzuring is een uitvinding van links en is in feite terechte kritiek van gezond denkende mensen, er is geen link tussen anorexia en het schoonheidsideaal in de media, deelnemers aan Big Brother verdienen alle lof, de multiculturele samenleving is met uitzondering van de pitabars geen verrijking, mensen krijgen veel te snel het label racist opgeplakt, roken zou gestimuleerd moeten worden etc. Zelf beweren de auteurs in de inleiding dat hun boek geen uiting van ergernis of frustratie is, maar dat is voor de lezer moeilijk te geloven. Volgens de auteurs is er nl. heel wat mis met onze maatschappij. "Verboden te verbieden", zo luidde de spreuk van de mei '68-generatie, maar volgens De Meyer hebben de meeste aanhangers van toen hun idealen verraden. Eenmaal aan de macht zijn ze zelf beginnen verbieden.

En zo wordt dus gesteld dat werkelijk alles wat vandaag fout loopt in feite de verantwoordelijkheid is van de mei '68-generatie. Ook al wordt in de inleiding nog beweerd dat er niks mis is met het gedachtegoed van 68, toch blijkt al snel dat de auteurs niet hoog oplopen met al wie vandaag teruggrijpt naar dat linkse gedachtegoed: progressivo's, positivo's, groene fundi's, multiculturo's en alternatieve intello's worden over de hekel gehaald en in een beledigende stijl neergesabeld. Volgens de auteurs is er wel hoop. Zo probeerde Yves Leterme het populisme van Verhofstadt na te apen, maar hij struikelde. Volgens Thevissen is het spook van '68 dan ook stilaan aan het einde van zijn krachten.

Het spook van 68 is een ergerlijk boek vol veralgemeningen en ongenuanceerde uitspraken. Enkel een aanrader voor wie vindt dat hij vaak onterecht wordt beschuldigd van racisme en verzuring. [Dirk Passchyn]