Boek
Nederlands

Kaloemmerkes in de zep

Kolderieke episoden uit het leven van een bekende schrijver in Gent.
Titel
Kaloemmerkes in de zep
Auteur
Herman Brusselmans
Taal
Nederlands
Editie
2
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 2009
178 p.
ISBN
9789044614848 (paperback)

Besprekingen

Herman Brusselmans, romantapper uit hetzelfde vaatje

Bullshit in dunne plakjes

Kaloemmerkes in de zep, zo luidt de intrigerende titel van Brusselmans nummer 51, die hiermee zijn debiet van twee boeken per jaar op peil houdt. Het blijft evenwel roeren in dezelfde potten.

In alle bescheidenheid: er zijn maar weinig schrijvers zoals ik. Ze kunnen me niet in een traditie plaatsen. Wie heeft er nu een oeuvre van vijftig boeken die vol bullshit staan en die veroordeeld zijn tot het predikaat: het is altijd hetzelfde boek? Wat niet waar is, maar goed", zo predikte Herman Brusselmans onlangs in een interview in de Volkskrant. Brusselmans wéét tenminste dat hij varieert op een vast thema. Wie zijn aan marstempo afgeleverde boeken koopt, kickt nu eenmaal op dat eindeloze geouwehoer én is gebrand op die schonkige salvo's aan het kruim van onze BV's of andere coryfeeën. Meer hoeft dat ook niet te zijn, betoogt de auteur hardnekkig, want zitten 'priegelen' tot het echt goed zou worden, neeeeeuh, ben je gek? De immense publicatiedwang …Lees verder

Met de Tania in mijn boek doe ik wat ik wil

Minnaars van de pikzwarte satire, niet getreurd. Herman Brusselmans trekt de stekker niét uit zijn schrijverschap. 'Na het gedoe rond mijn 50ste belandde ik als schrijver even in een midlifecrisis, maar dat is nu voorbij.' En dus komt 'Kaloemmerkes in de zep' er aan, een pittige roman waarin zijn vrouw Tania welgeteld 58 keer voorkomt.

'Ging ik eens met vakantie naar Saint-Tropez.

Het regende er pijpenstelen en we kwamen ook nog Nicole en Hugo tegen'

Herman Brusselmans

Enkele maanden geleden kondigde Brusselmans (bijna 52) nog aan dat we in 2010 op geen boek van hem moesten rekenen, maar op de sofa in zijn Gentse appartement leren we dat er voor zijn jongste, Kaloemmerkes in de zep, al een opvolger in de steigers staat. 'Hij gaat De boot naar Zwisterland heten en zal over een restaurant gaan. Ik zit pas aan pagina 16 en het boek zal pas over een jaar in de winkel liggen. In 2010 dus geen twee boeken zoals gebruikelijk.'

Wat scheelde er dat je dit voorjaar liet weten minder te zullen schrijven en uit de spotlichten te willen verdwijnen?

Herman Brusselmans: 'Mijn haar is lang was mijn 50ste en daar is heel wat om te doen geweest. Een pak media-aandacht, maar tegelijk worstelde ik met de vraag wat ga ik hierna doen? Nog vijftig boeken schrijven? Nog vijf? Wat wil ik nog vertellen? Daard…Lees verder

Het boek als vulsel

Er zijn eigenlijk maar twee mogelijke manieren om het oeuvre van Herman Brusselmans te lezen: je onderschat het of je vindt het onderschat. Overschatten is niet echt aan de orde, want dat doet de schrijver die in zijn boeken opdraaft zelf. Als hoofdpersonage neemt die met andere woorden een positie in die je als lezer niet meer kunt bezetten - tenzij je zo idolaat bent dat je niet meer leest. Wie leest, heeft dus weinig keuze: Brusselmans dwingt je te denken over het feit of je zijn boeken wel literatuur vindt. Diegenen die vinden dat hij literatuur schrijft, achten hem onderschat, omdat hij de grenzen oprekt van wat literair mogelijk is. Maar zij die dat niet vinden, onderschatten hem. En wel precies om diezelfde reden: hoe oeverloos het gelul ook wordt, het is indirect een dialoog met de mogelijkheid van literatuur, als diepzinnigheid, als pose, als manier van leven en overleven. Aan die literaire paradox ontkom je niet. En dat is meteen ook het grote statement dat Brusselmans te…Lees verder

Dat Herman Brusselmans in zijn nieuwste boek Kaloemmerkes in de zep vertrouwde elementen opvoert, is geen nieuws. Dat recensies van 's mans boeken op deze stokpaardjes wijzen, is dat evenmin. In de marge van zijn 51ste titel speelde vooral Brusselmans' eerder uitgesproken voornemen om zijn publicatieritme en aanwezigheid in de mediatieke mallemolen terug te schroeven. Nieuws dat gretig werd opgepikt, waardoor -- zoals wel vaker gebeurt -- de marge een centrale positie innam. Reeds tijdens de promocampagne bij zijn vorige boek, Mijn haar is lang, liet Brusselmans optekenen een medialuwe periode te willen inlassen. Hij zou zich opnieuw richten op het schrijven van romans, dat is nu eenmaal wat een schrijver doet. Het debiet van twee romans per jaar zou er na het verschijnen van zijn tweede roman voor 2009 ook aan moeten geloven. Die roman is er nu en blijkbaar wordt het een jaar wachten op een volgende. 2010 zal de geschiedenis ingaan als een jaar zonder Brusselmans-roman…Lees verder
In deze tweede uitgave van de Vlaamse veelschrijver dit jaar, ontmoet de schrijver Herman Brusselmans in een café een jonge vrouw genaamd Liselot, waarmee hij aan de praat raakt. Aangezien zijn vaste chauffeur andere bezigheden heeft, vraagt hij haar of zij hem naar een plaatsje in Nederland wil rijden, waar hij een literair optreden heeft. Het gehele verhaal bestaat uit een aaneenschakeling van monologen en gedachtes van de schrijver waarin de ene absurde anekdote aan de andere wordt geregen; briljant ouwehoeren, waar het schrijfproces van dit verhaal doorheen schemert. Stokpaardjes (lekkere wijven, homo’s, de oorlog) zijn weer niet van de lucht en terugkerende onderwerpen als The Cats en neusgaten zorgen voor enige samenhang. Na de trilogie over het personage Muggepuut (2007-2008) keerde Brusselmans met 'Een dag in Gent' (2008) en 'Mijn haar is lang' (2009) terug naar zichzelf als hoofdpersonage, wat nu eindigt bij wat hij aanduidt als ‘zijn slechtste boek ooit’, waarna hij voorlopi…Lees verder

Over Herman Brusselmans

CC BY-SA 3.0 - Foto van/door Michiel Hendryckx

Herman Frans Martha Brusselmans (Hamme, 9 oktober 1957) is een Belgisch schrijver, dichter en columnist.

Biografie

Brusselmans werd geboren in Hamme, Oost-Vlaanderen. Eind jaren zeventig was hij een verdienstelijk voetballer. Hij speelde linksbuiten bij SK Berlare, Vigor Hamme en de UEFA-junioren (min 18-jarigen) van Sporting Lokeren. Bij deze laatste speelde hij onder trainer Leon Nollet samen met latere profvoetballers Raymond Mommens, Alex Querter en Marc Verbruggen. In 1976 ging Brusselmans Germanistiek studeren aan de Universiteit van Gent. In 1978 koos hij voluit voor literatuur maar is blijven voetballen bij o.m. De Woody's, een minivoetbalclub die hij noemde naar zijn overleden hond Woody. In 1980 studeerde hij af en ging aan de slag in een Brusselse bibliotheek van de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening.

Schrijverschap

In 1982 debuteerde Brusselmans met de verhale…Lees verder op Wikipedia