Hester Knibbe is, zelfs na een kwarteeuw opmerkelijk dichterschap, bij het grote publiek nog steeds niet echt bekend. Daarom is het verheugend dat er nu een ruime keuze uit haar poëtische oeuvre verschijnt in een schitterende uitgave. Oogsteen bundelt in ruim 300 pagina's de hoogtepunten uit Knibbes poëzie. De dichteres heeft de gelegenheid te baat genomen om haar eigen werk kritisch te evalueren; een aantal verzen, vooral uit de vroegste bundels, sneuvelde, en hier en daar werden afdelingen herschikt. De klemtoon ligt bijgevolg vooral op het werk van de jongste tien jaar, en dat is geen toeval. Net in die periode weet Knibbe zich te ontpoppen tot een vooraanstaande dichteres. Zij gaat op zoek naar wat een mens drijft, maar dat project resulteert geenszins in narcistische navelstaarderij. Integendeel, Knibbe vertrekt vrijwel steeds van wat haar in de buitenwereld treft.

Dat kunnen mensen en gebeurtenissen zijn, maar evenzeer schilderijen of landschappen. Die elementen worden opgeroepen in een scherp analytisch, maar tegelijk ook suggestief en bijzonder beeldend taalgebruik. Op die manier komt een lyriek tot stand die zich niet beperkt tot het beschrijvende niveau, maar bewust peilt naar de diepte, naar reflectie en zelfreflectie. De tragiek van een overleden zoon speelt daarbij een centrale rol, maar ook dat drama wordt getransformeerd tot een bezinning over de relatie tussen verleden en heden, tussen afwezigheid en aanwezigheid. In zekere zin wordt de ik voortaan bewuster betrokken op een eeuwenoude tijd, een haast mythische geschiedenis die de individuele mens ver overstijgt en die zich manifesteert in fossielen en monumenten. De dichteres ontwaart zo overal sporen van een vergaan maar desondanks beschikbaar verleden, en zoekt zich daartussen een eigen, actuele weg.

Dit is poëzie die aangrijpt, maar die onmiskenbaar ook louterend werkt. Een bundel als De buigzaamheid van steen verdient het zonder meer om klassiek te worden. En deze mooie verzamelbundel een uitstekende gelegenheid om dit werk de weerklank te geven die het verdient. [Dirk De Geest]

Als de poëzie van Hester Knibbe (1946, Harderwijk) getypeerd moet worden, dan springt op de eerste plaats haar vermogen in het oog om personages, objecten en gewaarwordingen te verbinden, in elkaar over te laten gaan. Ze won diverse prijzen en publiceerde al in 2009, onder dezelfde titel, een eerste selectie uit haar oeuvre vanaf debuutjaar 1982. Ze was streng: zo nam ze uit haar eerste bundel maar één vers op. Daarentegen vonden twee recente bundels integraal een plek. Knibbes gedichten zijn regelmatig strofisch opgebouwd. De zegging is eenvoudig en gelardeerd met een meestal uitgesponnen beeldspraak. Daardoor ontstaan behalve parallelle verhalen ook meerdere betekenislagen. 'Staarblind ben ik nu, maar / voorbij elke regel en zin zie ik / van binnen dingen die niet willen / wijken, gezichten die komen bovendrijven / om te bestaan in mij'. Contrasten (wijken-komen bovendrijven), homoniemen (zin) en enjambementen (voorbij, wijken) zijn veelvuldig gebruikte instrumenten, evenals personificaties. 'Oogsteen' bevat werk dat ook mensen kan aanspreken die niet veel met poëzie ophebben. Dit boek verscheen al in 2009 met dezelfde titel maar in kortere vorm.