Tweede bundel van de Nederlandse dichteres (1990) die met haar debuut 'Wat ik mijzelf graag voorhoud' de Lucy B. en C.W van der Hoogtprijs, de Liegend Konijn Debuutprijs 2011 en de Buddingh'-prijs 2011 won. De eerste letter is in deze poëzie allereerst die van de angst. Marsman (1990) toont 'n scherp inzicht in de adolescentie, 't altijd maar dobberen tussen twee meerpalen: 't bluffen, te veel nadenken, 't overzicht willen hebben en "niet altijd een tikkende schorpioen achter me aan". Dit tegenover 'n fictieve vaderfiguur die 't dochtertje aanmoedigt altijd haar eigen plan te trekken. Ze weet drommels goed dat ze iets (iemand?) zoekt "wat de voeten warm houdt". Ook actie kan de wanhoop verdrijven, laat haar ruimte voor zichzelf opeisen, 'n nieuwe ochtend consumeren: "in een nieuw land een winkel beginnen". 't Laatste deel heet niet voor niets "Aankondigende ochtend". 't Is zeker niet alleen melancholie die overheerst. Vaak herpakt Marsman zichzelf met 'n humoristische frappe. De verwantschap met de grote Vasalis is opmerkelijk: de mooie, oorspronkelijk beelden, 't veelvuldig dromen, de introspectie - maar dan in de taal van nu.