De dichteres is duidelijk op zoek naar de kern van het bestaan: met de "open mind" van ons aller aanvang wil ze "op queeste" gaan, gedreven door een "koorts van glas". Ze voert de lezer, zo lijkt 't wel, allerlei griezelige sprookjes binnen, waarbij enge dieren, schimmen en onwrikbare materialen haar verhinderen de ultieme bron van "verlichting" te bereiken. "Het oog" wordt gezien als een put, een zuigende pupil. Ook de geliefde, ééns een huis van veiligheid, verandert in 'n krab. Maar, hoewel "de hoofse sluiers" zijn afgedaan, lijkt hier "lucht" te komen. De ander wordt "teruggehaald", er is hang naar verwarmen en toedekken. Vergeleken met het bekroonde "Een grimwoud in de keel" is in deze bundel minder sprake van concrete verwijzingen, waardoor angst + onrust niet altijd een "Sitz im Leben" krijgen.