Deze bundel bevat negenendertig gedichten, aangevuld met het langere 'Toespraak' dat in 1998 bibliofiel verscheen. Bogaert (1968) is een vorm- en materiaalbewuste dichter. Evenals in 'Circulaire systemen' gebruikt hij geen paginanummers. Hij nummert alleen de gedichten, aan de voet van de pagina. Daarnaast noteert hij het themaveld waarin het gedicht gelezen kan worden. Het zijn er acht: enkele uit de privésfeer, de liefdadigheid, de markt, de politionele orde en de medische wereld. Standaardsituaties en bijbehorend standaardtaalgebruik vormden het uitgangspunt waarop Bogaert zijn bewerkingen uitvoerde. Hij verbreekt verbanden, brengt absurde verbanden aan en trekt woorden van buiten de context in het gedicht. Zo probeert hij buiten 'de dranghekken van de taal' te komen. Het geeft zijn poëzie, hoewel dicht op het normale blijvend, surrealistische trekken. Het op regels voor wetenschappelijke voordracht gebaseerde 'Toespraak' krijgt door zijn sterk parodistische inslag, cabaretteske trekken. Bogaert hoort tot die dichters voor wie poëzie niet vrijblijvend met onze tijd verbonden is.