Paul Demets (1966, Olsene) publiceerde een stevig aangeklede bundel. Niet alleen bestaat die namelijk uit 7 delen van 7 gedichten, maar ook uit een beschouwend stuk over de invloed van het werk van kunstenaar Léon Spilliaert (1881-1946) en Aantekeningen. Ook deze delen, achteraan geplaatst maar even geldig als introductie, zijn elk goed voor 7 pagina’s. Thema’s zijn o.a. sterven en levensdrift, vervreemding en zelfherkenning. De verzen hebben geen titels, maar verwijzen onderaan naar een werk van Spilliaert. Het resultaat is een spannend amalgaam van invalshoeken, variërend van de dreigende dood van Demets’ pasgeboren dochter tot gedachten van o.a. Nietzsche en Julia Kristeva, aan wier werk de meeste inleidende citaten zijn ontleend. Het taalgebruik op zich is eenvoudig, de beeldspraak ingehouden maar daarom niet minder verrassend: 'Ik koester het gevoel van een illusie die de illusie / weerkaatst. Dit is mijn hellevaart. Kijken / en bekeken worden'. Goede gedichten over thema's die iedereen aangaan o.a. leven en dood. De zegging en beeldspraak zijn eenvoudig, de verbanden en verwijzingen vergen meer van de lezer. Deze bundel bevat boeiende leesstof die poëzie te buiten gaat, maar toch vooral waardering zal vinden onder liefhebbers van lyriek.