Paul van Ostaijen (1876-1928) is wellicht de eerste wiens poëzie niet direct uitgaat van de dichter maar van het gedicht, van het woord dat zijn eigen autonomie krijgt. Of zoals Alfred Schaffer schrijft in het nawoord: het gedicht zit aan het stuur, de dichter op de achterbank. Die vernieuwing heeft de latere Nederlandse poëzie zeer beïnvloed. 'Bezette Stad' (1921) blijft daarbij ongeëvenaard door de opvallende typografie en het heel eigen geluid. Deze heruitgave en de Nagelaten gedichten zijn gebaseerd op de 11e druk van de Verzamelde Gedichten, uitgegeven in 1996 door en met een verantwoording van Gerrit Borgers. Die verantwoording is niet overgenomen; wel is een stimulerend nawoord toegevoegd. De heruitgave is prachtig verzorgd.