Boek
Nederlands

Ik heb het de tuin nog niet verteld

Pia Pera (auteur), Jan Van der Haar (vertaler)

Ik heb het de tuin nog niet verteld

Pia Pera (auteur), Jan Van der Haar (vertaler)
De auteur beschrijft de stadia van haar door een voortschrijdende ziekte aftakelend lijf, het ritme van de seizoenen en het verzorgen van de tuin op haar landgoed en bespreekt wezenlijke vragen over het leven.
Titel
Ik heb het de tuin nog niet verteld
Auteur
Pia Pera
Vertaler
Jan Van der Haar
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Italiaans
Oorspr. titel
Al giardino ancora non l'ho detto
Uitgever
Amsterdam: Cossee, © 2019
249 p.
ISBN
9789059368439 (paperback)

Besprekingen

Hoe dichtbij kan een mens met zichzelf en zijn ziekte leven en er ware kunst van maken? Bloeit er, als het lichaam in verval raakt, misschien een andere schoonheid op? Op het moment van nood ontdekt Pia Pera (Italiaanse auteur en essayiste, in 2016 overleden) de tuin op haar landgoed. Zij beschrijft in dit filosofische boek het ritme van de natuur en haar tuin samen met het aftakelen van haar zieke lijf. In de veilige schoot van de tuin trekt het leven in al haar facetten voorbij: veranderende sociale relaties, wanhoop, liefde, de kunsten, denken over de dood, acceptatie en dankbaarheid. Ondanks haar aftakeling voelt zij zich '...meer dan ooit innerlijk verbonden met een onaanraakbare schoonheid en harmonie'. Snoeien, snoeien en rustig het einde aanvaarden. De titel verwijst naar een gedicht van Emily Dickinson. Met tedere nuchterheid en beeldende beschrijvingen over de parallellen tussen en verval van natuur en mens. Een verstild en beschouwend proces van het leven, dat je als lezer …Lees verder

in de tuin

I Haven't Told My Garden Yet, luidt de opening van een gedicht van Emily Dickinson over de naderende dood. Het werd de titel van het laatste boek van Pia Pera, de Italiaanse schrijver en vertaler (uit het Russisch). Op een dag zal de tuinman er niet meer zijn. "Opeens zal hij iedere zorg staken. De natuur wordt weer de enige kracht, beëindigt de dialoog tussen mens en landschap zoals vervat in de tuin, de meest vluchtige der kunsten." En die arme tuin weet van niets, want 'ik heb het de tuin nog niet verteld'.

De nog geen zestigjarige Pera lijdt aan ALS en moet afscheid nemen van het leven, van haar hond Vlekkie, van de tuin, van de beweeglijke persoon die ze ooit was. Het ene moment bereidt ze zich voor op de dood (een zelfgekozen dood in een levenseindekliniek in Zürich?), het volgende vertrouwt ze op haar genezing, want waar een oorzaak is (disharmonie door elektromagnetische velden, verkeerd voedsel, of een fout ingeslagen weg?), is een oplossing.

Ze wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, aanvaarding en verzet. Ze zoekt haar heil bij stamceltherapie, maar ook, vaak tegen beter weten in, bij iedere alternatieve genezer die haar maar wordt aangeraden door vrienden of lotgenoten. De kwakzalvers worden met even veel hartstocht opgehemeld als verketterd. Pera beseft hoeveel kostbare tijd ermee zoet gaat. Maar ja, ze doet alles om haar 'vermogen tot genezing te verbeteren'.

Dat klinkt zweverig. Maar is het niet. Daarvoor is Pera te concreet, kent ze zichze…Lees verder