In haar romandebuut laat de dichteres (1974) in fragmentarisch en niet-chronologisch proza de lezer meevoelen met een meisje dat lijdt onder de tirannie van haar vader, bij wie ze de weekenden doorbrengt sinds de scheiding van haar ouders. De hoofdstukken hebben titels als ‘twaalf’ en ‘negen’, die verwijzen naar de leeftijd van de hoofdpersoon. De schrijfster weet treffend te schrijven over de gevoelens van het meisje, bijvoorbeeld als ze elf is en haar pony verkocht wordt, als ze zestien is en zich geen houding weet te geven op de begrafenis van haar vader of als ze beschimmeld voedsel moet eten omdat dat goed is voor de weerstand. Ze vindt haar vader een vieze, oude man die bovendien niet van haar af kan blijven. Ze schaamt zich ook voor hem, maar tegelijkertijd worstelt ze met een loyaliteitsconflict en blijft ze hem bijvoorbeeld bezoeken in het verzorgingstehuis waar hij terechtkomt. De auteur maakt goed invoelbaar hoe dit conflict werkt. Haar taal is poëtisch en sommige pagina’s doen aan die van een dichtbundel denken. Maar dat maakt de roman ook een beetje halfslachtig. Vrij kleine druk.