Dubbeltalent Lucebert (1924-1994), keizer van de Vijftigers, de experimentelen, en topper van onze na-oorlogse dichters, is nauw verwant aan de eveneens vernieuwende schildersgroep COBRA. Lucebert heeft aan die beweging 't meest krachtig en meeslepend gestalte gegeven. Gedaan is 't met de eerbied voor de traditie, de zekerheden van weleer. 'n Meisje heet niet langer "roos" of "ster" of "zwaan" maar "mijn kneedbaar smeltpunt". De moderne mens voelt zich verloren, nietig, in 't besef slechts "een broodkruimel te zijn op de rok van het universum". Lucebert aarzelt daarbij niet de z.i. gruwelijke verwordenheid van de mensheid op te roepen. De (erotische) lichamelijkheid van de mens en de kosmische krachten van wind en bliksem zijn nooit ver weg, soms gewelddadig, vaak speels. Door zijn eigenzinnige doorbreking van de grammaticale regels lijkt Lucebert moeilijk, maar ook jongeren kunnen volop genieten van deze ritmische, meeslepende gedichten. Met een nawoord van Mustafa Stitou.