Paul Demets (Olsene, 1966) weefde een poëtisch netwerk in de vorm van brieven aan Guido Gezelle waarin hij citaten uit diens werk opnam en hing zijn web op aan de zeven hoofdzonden, die tevens de volgorde bepalen. Het gaat om o.a. superbia (hoogmoed), luxuria (lust) en avaritia (hebzucht). Deze thema’s, elk versterkt door een motto, verwerkte hij in processen en gebeurtenissen als klimaatverandering, de snel veranderende perceptie van gender en de beruchte ontgroening van Sanda Dia. Hij vervlocht er bovendien persoonlijke herinneringen door. De titel (een term van vogelaars) verwijst naar grillen in het waarnemen en de schaamte die de mens moet ervaren vanwege zijn misbruik van natuurlijke bronnen. Demets gebruikt doorgaans een vooral verhalende en daardoor niet te moeilijke toon. De beeldspraak verleent er opnieuw een welkome scherpte aan: “Vochtig makend met mond en tong / praatte hij haar om. Een god / opklimmend langs haar rug.” Een ingenieuze compositie, actuele onderwerpen, eenvoudig overkomende zegging en krachtig idioom.